เป็นบทวิจารณ์หนังค่ะ ไปเจอในเว็บ
http://www.thaicinema.org ลองอ่านกันดูนะคะ
กอด
19 กุมภาพันธ์ 2551/ ธัญวรรณ เหมพนม
©thaicinema.org
ต้องยอมรับว่าโดยส่วนตัวแล้วเป็นแฟนคลับคนหนึ่งของคุณ คงเดช จารุรันต์รัศมี ตั้งแต่ได้ดูเรื่องสยิว และเมื่อทราบว่าเรื่องไหนมีเครดิตของคุณคงเดช ไม่ว่าจะในฐานะผู้กำกับหรือคนเขียนบทก็จะติดตามดูอยู่เสมอ ซึ่งจากงานที่ต่อเนื่องมาทั้ง เฉิ่ม หรือ จดหมายรัก ก็ได้เห็นฝีมือของคุณคงเดชที่โดดเด่นขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะในส่วนของการเล่าเรื่องที่มักมีการใส่รายละเอียดปลีกย่อยที่น่าสนใจ และการให้ความสำคัญกับการสร้างรายละเอียดของตัวละครที่ทำหน้าที่นำพาเนื้อเรื่อง
มาถึงการทำงานในครั้งนี้ที่คุณคงเดชมาทำงานในบ้านใหม่อย่าง GTH พี่ใหญ่ในการทำหนังค่ายหนึ่ง โดยเฉพาะหนังดราม่าแนว feel good ซึ่งถือเป็นผลงานประเภทที่ถึงจะคุ้นตาไปซักหน่อยแต่ก็การันตีได้ในคุณภาพ การร่วมงานกันในครั้งนี้จึงเป็นส่วนผสมที่น่าสนใจ และจุดเริ่มต้นของการสร้างตัวละครในเรื่อง กอด ของคุณคงเดชครั้งนี้ก็น่าสนใจไม่แพ้กัน
กอด เป็นเรื่องของขวาน (ตุ้ย AF3 หรือ เกียรติกมล ล่าทา) ชายหนุ่มที่เกิดมามีสามแขน โดยแขนที่สามของขวานไม่ได้งอกออกมาเป็นแค่ติ่งใช้การไม่ได้เหมือนอย่างคนที่มีอวัยวะเกินมาส่วนใหญ่เป็นกัน แต่แขนซ้ายที่สองของขวานกลับสมบูรณ์ทุกอย่าง และใช้งานได้เหมือนๆ กับแขนขวาและแขนซ้ายอีกข้างที่มี
น่าเสียดายที่ความสมบูรณ์ในแขนที่สามของขวานกลับกลายเป็นความเกินสมบูรณ์ของคนทั่วไป และกลายเป็นส่วนเกินของเจ้าของแขนที่รู้สึกเหมือนเป็นตัวประหลาดทุกครั้งที่มีคนพูดถึง จนในที่สุดเมื่อลุงที่เป็นช่างตัดเสื้อเจ้าประจำของขวานตายลง ขวานก็ตัดสินใจเอาเงินเก็บที่มีอยู่ทั้งหมดเดินทางเข้ากรุงเทพเพื่อไปตัด ส่วนเกิน ของเขาออก โดยอ้างเหตุผลแบบที่หยิบมาใช้เพราะขี้เกียจอธิบายกับใครๆ ว่าเพราะถ้ามีสามแขนต่อไปนี้เขาจะไม่มีเสื้อใส่
แต่การเดินทางของขวานครั้งนี้ไม่ใช่การเดินทางเพียงลำพัง เพราะระหว่างทางเขาได้เจอกับ นา (กระแต ศุภักษร ไชยมงคล) หญิงสาวที่หน้าอกใหญ่จนผู้ชายหลายคนเตะตา ที่ออกเดินทางมาตามหาสามีที่หนีไปเป็นนักมายากลในกรุงเทพ
การสร้างตัวละครที่มีส่วนเกินในชีวิตอย่างชายสามแขนและหญิงหน้าอกใหญ่แบบนี้ เป็นการสร้างตัวละครที่แปลกที่สุดเท่าที่เคยมีในงานของคุณคงเดชหรือใครหลายๆ คน ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นที่โดดเด่นและชัดเจนมากสำหรับการผูกโยงเรื่องราวในประเด็นเกี่ยวกับความพอใจและไม่พอใจในสิ่งที่มี และการหาใครสักคนมายอมรับ
แต่การย้ำความผิดปกติของตัวละคร ทั้งขวานที่ได้ยินคนพูดถึงและตัวเองก็คิดถึงแขนที่เกินมาอยู่เสมอ และนาที่มักโดนปล้ำและพูดถึงหน้าอกตัวเองที่ใหญ่เกินไป ผนวกกับเทคนิคการเล่าเรื่องที่ให้เราได้ย้ำความรู้สึกของขวานผ่านทางข้อความที่มีขึ้นมาให้อ่านเป็นระยะ กลับถือเป็นความพิเศษในเรื่องนี้ที่ถูกใช้บ่อยจนกลบเสน่ห์ในการสร้างรายละเอียดของตัวละครผ่านท่าทางและลักษณะเล็กๆ น้อยๆ อย่างที่เคยเป็นจุดเด่นของคุณคงเดชไปอย่างน่าเสียดาย และทำให้ความรู้สึกที่ค่อยๆ ซึมซับและทำความรู้จักกับขวานและนาติดอยู่ที่รูปลักษณ์ภายนอกมากกว่าการพยายามสำรวจและทำความเข้าใจความคิดของตัวละคร
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าโดยส่วนตัวจะรู้สึกว่าเสน่ห์ของตัวละครในเรื่องกอดมีน้อยกว่าตัวละครในงานเก่าๆ ของคุณคงเดช แต่ความน่าสนใจในเรื่องของการอยากมีใครสักคนที่ยอมรับในตัวตน ผนวกกับเรื่องราวเรียบๆ แต่ดำเนินไปได้อย่างน่าติดตาม และอารมณ์ขันในการหยิบจับเรื่องเล็กน้อยรอบตัว อย่างการใช้กล้องโทรศัพท์มือถือ หรือการล้อเลียนเรื่องพวกหลบหนีเข้าเมืองมาใช้ประกอบในเรื่องราว ก็ถือเป็นความพิเศษในหนังเรื่องนี้ที่ทำให้กอดเป็นงานที่ยังอยู่ในระดับมาตรฐานและสามารถดูได้อย่างเพลินๆ แถมหลายๆ ฉากในหนังเรื่องนี้อย่างฉากที่นาขอให้ขวานโทรเข้ามือถือตัวเองเพื่อฟังเสียงเรียกเข้า ยังแสดงถึงเทคนิคในการวางจังหวะของตัวละครเพื่อถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกได้อย่างดีอีกด้วย
นอกจากนี้ มุมกล้องและการจัดวางภาพในเรื่องที่สวยงามตั้งแต่ฉากเปิดเรื่อยมาจนถึงฉากสุดท้าย ก็ถือเป็นอีกส่วนประกอบสำคัญของหนัง และช่วยให้รู้สึกถึงบรรยากาศในสถานที่ต่างๆ ที่ตัวละครเดินทางไปสัมผัส และทำให้หนังเรื่องนี้ให้ความรู้สึกของการเป็นโรดมูฟวี่เพื่อตามหาส่วนที่เติมเต็มของกันและกันได้อย่างชัดเจน
โดยเฉพาะภาพสุดท้ายของเรื่องที่เป็นภาพระยะไกลจนเห็นตัวละครตัวเล็กนิดเดียว ซึ่งเป็นระยะภาพที่ไม่ค่อยเห็นในฉากแสดงความรักในหนังเรื่องไหนๆ แต่ในเรื่องนี้กลับทำให้เราสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของขวานและนาที่รู้แล้วว่าถึงจะเป็นคนประหลาดพิสดารขนาดไหน แต่ถ้ามีใครสักคนมาอยู่ใกล้ๆ เราก็กลายเป็นคนพิเศษได้ทันที
©thaicinema.org
